Bebeklerin en tehlikeli ve dikkat
isteyen zamanı, emeklemeye başlamalarıyla başlayan ve ilk adımlarını
atmalarıyla devam eden dönem sanırım. Anne olduğumda ilk günlerdeki şaşkınlığım,
sürekli emzirme -gaz çıkarma- uyutma üçgeni, gece uyanmaları, uykusuzluk, bebek
uyurken yemek mi yesem, ben de mi uyusam yoksa duş mu alsam telaşları, derken
en zor günlerin bu günler olduğunu düşünüyordum. Zaman geçtikçe oğlum büyüyecek
ve herşey daha kolay olacaktı, buna inanıyordum. Geceleri uykumdan kalkmayacaktım,
daha az yorulacaktım, bu kadar sık emzirmeyecektim, hele bir de yürümeye
başladığı zaman sürekli kucakta
taşımayacağım için bel ağrılarım da bitecekti, diye düşünüyordum fakat bebeğim
büyüdükçe ve hareketlenmeye başladıkça tam tersine herşey daha da zorlaşmaya başlamıştı
!
İlk aylarda bıraktığım şekilde
uyuyordu ya da bıraktığım yerde kalıyordu, sadece bakışıyorduk J ne kadar da kolaymış! Ellerini ayaklarını keşfetmesiyle
hareketlenmeler, yattığı yerde dönmeye başlamalar, emeklemeye çalışmalar derken
bebeğimden biran gözümü ayıramaz olmuştum. 8. Ayını doldurduğunda artık sürekli
emeklemek istiyordu, geceleri uyurken bile yatağında bir uçtan bir uca
emeklemeye çalışıyordu, şaka yapmıyorum oğlum uykusunda! emekliyordu, kafası
yatağın başına dayanıp daha fazla gidemeyince de ağlamaya başlıyor ve
uyanıyordu. Sabaha kadar 7-8 kez uykumdan uyanıp, tekrar oğlumu uyutmaya
başlamıştım,inanılmaz yoruluyordum.
Yaz başında 7 aylıkken henüz
sadece emekleme pozisyonunda yaylanabilen oğlum, uzun bir yaz tatilinin
sonrasında 10 aylık olduğunda inanılmaz hızlı emekliyordu, ellerinden
tuttuğumuzda ise ayakları arasıra üst üste gelse de ilk adımlarını atıyordu.
