Anne olmak
dünyanın en güzel, en kutsal, en tarif edilmesi zor duygusuymuş. Tüm
zorluklarına rağmen, onun bir gülümsemesiyle tüm yorgunlukların unutulmasıymış
annelik. Uykusuz gecelermiş.... Her geçen gün onunla büyümek, bazen de çocuk
olabilmekmiş... Kendini keşfetmekmiş aslında... İçindeki gücü farketmekmiş...
Yaşın kaç olursa olsun sabretmeyi, sabırlı bir insan olmayı öğrenmekmiş... En
zor zamanlarda bile onun için dik durabilmek, her doğan yeni günde bugün onun
için ne yapabilirim demekmiş... Beslenme konusunda uzman olmak, hatta master
yapmakmış... Koşulsuz, şartsız, tüm saflığıyla sevebilmekmiş... Dünyadaki en
büyük sevgi, tarif bile edemediğin bir aşkmış...
Kucağında
uyuyakaldığı gecelerde, dakikalarca, o mis kokusunu içine çekip, doyasıya
öpmekmiş... Tüm günün yorgunluğu sonunda, uyutup yatağına yatırdıktan kısa bir
süre sonra özlemek, kendini onun
resimlerine bakarken bulmakmış...
Annenin
kıymetini bir kez daha, çok daha anlamakmış...
Gece
özlediğinde yatağının başına gidip, o
tüm masumluğuyla uyurken onu seyretmekmiş...Kılına zarar gelicek diye aklının
gitmesiymiş... Dünyada seni en çok mutlu edecek sözcüğün anne olduğunu öğrenmekmiş.... Gözünden bile sakınmakmış... Şefkatli
olmayı öğrenmekmiş... Dünyaya daha sevgi dolu gözlerle bakabilmekmiş... En
önemlisi şükretmeyi öğrenmekmiş... Her gün annemin hakkını ödeyemem demekmiş,
annelik....
